WRACAJĄC DO WILNA

Książka „Wracając do Wilna” to zbiór 21 wywiadów z ludźmi, którzy najlepiej znają i pamiętają czasy polskich Kresów Wschodnich. Rozmowy zostały przeprowadzone w latach 2008-2015 w różnych częściach Polski, a także za granicą. Każdy wywiad został poprzedzony krótką notką biograficzną dotyczącą interlokutora i niemal etnograficznym opisem okoliczności towarzyszących spotkaniu. Wiele opisów miejsc, które pojawiają się w tekście zostało zilustrowanych unikatowymi, historycznymi fotografiami. Ta książka to zapis wspomnień wyjątkowych ludzi – ikon nauki, kultury i sztuki, dzięki którym możemy niezwykle dokładnie odtworzyć zapomniany klimat Wileńszczyzny. Z pewnością temat został podjęty przez Autora nieprzypadkowo, gdyż sam jest wilnianinem, pracującym w wileńskim radiu i chyba jak nikt inny rozumie specyfikę i problemy tego miasta. Dzięki temu udało mu się zbudować wciągającą i nieliniową narrację wyłącznie poprzez odpowiedni dobór pytań. Rozmowy dotyczą Wilna jako miasta młodości interlokutorów, którzy odkrywają przed czytelnikiem nieznane zakamarki rodzinnego miasta, a także jego kulturową i społeczną specyfikę. Do najważniejszych tematów należą także wątki dotyczące dramatycznych wydarzeń wojennych czy wieloetniczności miasta i regionu. Pojawiają się one w prawie każdej rozmowie. Książka „Wracając do Wilna” daje możliwość odbycia prawdziwej podróży w czasie. Zapomniany już dziś świat wyszukanych manier i przedwojennej kindersztuby, a także naukowych i kulturalnych elit, skontrastowany z biedą i konfliktami tworzy interesującą mozaikę. Należy do najciekawszych książek, które dotyczą dwudziestolecia międzywojennego w Wilnie. Gorąco polecamy wszystkim miłośnikom historii, a dla sympatyków polskich Kresów jest to pozycja obowiązkowa.

WYNIKI  I TURNIEJU  PIŁKI NOŻNEJ IM. WŁODZIMIERZA CHOMICKIEGO

POD  PATRONATEM  PREZYDENTA MIASTA GŁOGOWA

GŁOGÓW 21.09.2019 R.

 

Liga Mistrzowska:

I miejsce                       Lech Poznań

II miejsce                      Pogoń Szczecin

III miejsce                     UKS GOL Brodnica

IV miejsce                     APR Jarocin

V miejsce                      Śląsk Wrocław

VI miejsce                     Zagłębie Lubin

VII miejsce                    FC II Wrocław

VIII miejsce                   FC I Wrocław

 

Liga Europy:

I miejsce                       Olympic Wrocław

II miejsce                      Polonia Słubice

III miejsce                     Promień Żary

IV miejsce                     Chrobry I Głogów

V miejsce                      JTS Jawor

VI miejsce                     Chrobry II Głogów

VII miejsce                    Korona Wschowa

Najlepszy strzelec ligi Mistrzowskiej: Karol Kupczyk       UKS GOL Brodnica -26 goli

Najlepszy bramkarz ligi Mistrzowskiej: Adam Łukaszyk Lech Poznań

Najlepszy zawodnik ligi Mistrzowskiej: Wojciech Przybył  Lech Poznań

Najlepszy strzelec ligi Europy: Dawid Brewiński  Promień Żary – 17 goli                                   

Najlepszy bramkarz ligi Europy: Maciej Mazur  Olympic Wrocław

Najlepszy zawodnik ligi Europy: Franciszek Słotta  Olympic Wrocław

 

Objawienie turnieju w Lidze Mistrzowskiej: Wojciech Przybył     Lech Poznań

Objawienie turnieju w Lidze Europy: Dawid Trznadel  Chrobry Głogów II

 

W Lidze Mistrzowskiej rywalizowało 8 drużyn

W Lidze Europy  rywalizowało 7 drużyn

Turniej w imieniu Pana Prezydenta otworzył Pan Dariusz Andrzej Czaja Przewodniczący Komisji Edukacji i Kultury Rady Miasta Głogowa oraz Jerzy Akielaszek z Stowarzyszenia Głogowska Edukacja Kresowa.

Puchary, statuetki, medale i dyplomy pamiątkowe podczas uroczystego zakończenia

 I Turnieju Piłki Nożnej im. Włodzimierz Chomickiego wręczali Pani Edyta Kozubek Dyrektor Banku Santader Oddział w Głogowie i Jerzy Akielaszek  z GEK.

Organizatorzy serdecznie dziękują wszystkim rodzicom dzieci z Akademii Piłki Nożnej Chrobry Głogów w przygotowaniu turnieju w szczególności:  Paniom Joannie Pawłowskiej, Katarzynie Suchińskiej, Anicie Król wraz z mężem, Agnieszce Musialskiej Annie Boczuli, Małgorzacie Trznadel, Magdalenie Wojciechowskiej oraz Bartkowi Wojciechowskiemu, Pawłowi Kondratyk,  gospodarzom obiektu Państwu  Helenie i Józefowi Piotrowskim i Panu Staroście Jeremiemu Hołowni. Podziękowania składamy dla trenerów Kamil Przylepa i Tomasz Bartoszek.

Swoje podziękowania kierujemy również sędziów oraz do sprawującego opiekę medyczną „Mikiemu” – dziękujemy. 

Serdeczne podziękowania składamy Panu Prezydentowi, Prezesowi i Dyrektorowi Chrobry Głogów, Firmie NTI, Top Poligrafii, Carrefour Głogów, Społem Głogów, Bank Santander Głogów, E-Towers Famaba, Stowarzyszeniu Patriotyczny Głogów, Związkowi Zawodowemu „Polska Miedź”.

 

Podziękowania kierujemy dla zespołów uczestniczących w turnieju.

Zapraszamy do fotogalerii z turnieju

 

 

W dniu 6 wrzesień 2019 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Galla Anonima w Głogowie odbyło się spotkanie autorskie Agnieszki Rybak i Anny Smółki którego tematem były: „KRESOWE MARZENIA II RP” zawarte w książce pt. WIEŻA EIFFLA NAD PINĄ.

Miało być tak jak na Zachodzie, tylko jeszcze piękniej. W Wilnie ruszyła radiostacja – podniecony dyrektor Hulewicz spoglądał na chmury i rozstawiał na Wilią mikrofony do eksperymentalnego słuchowiska w plenerze. W Pieńsku zalśnił stalą port marynarki wojennej, a dowódca kazał budować nowoczesne bezzałogowce. W fabryce sklejki braci Konopackich pod Grodnem powstały najlepsze samoloty. W Janowej Dolinie na Wołyniu wśród ukraińskich wsi wyrosła przy kopalni bazaltu wzorcowa osada robotnicza. Doktor Parymończyk w Zaleszczykach leczył tak dobrze, że zapyziała miejscowość zamieniła się z polską Riwierę. Autorki zamiast opowieści o dworkach kreślą obraz Kresów nowoczesnych i sprawdzają, co dziś z tej nowoczesności zostało.
O kresach bez zadęcia i historycznych pretensji, za to z czułością, poczuciem humoru i zachwytem. Królik zmienia się w fabrykę sklejki, okręty polskiej marynarki walczą z bolszewikami na Polesiu, odbiornik radiowy wyprodukowany przez trzech Żydów z Wilna podbija świat. Baśń o Polsce, w której wszystko jest możliwe. Opowieść o kraju, którego nie ma, a nam wolno wierzyć, że kiedyś istniał. DARIUSZ ROSIAK.
AGNIESZKA RYBAK – dziennikarka, absolwentka Wydziału Polonistyki UW. Pracowała m.in. w „ Newsweeku”, „ Polityce”, „Rzeczypospolitej”. Autorka kilku wywiadów rzek m.in. z Ludwikiem Dornem i Pawłem Dangelem.
ANNA SMÓŁKA – absolwentka Wydziału Historii UW, autorka książki Między wolnością a pokojem. Zarys historii Ruchu „Wolność i Pokój”. Pracowała dla wielu instytucji kultury, w latach 2012 – 2016 była również doradczynią prezesa Instytutu Pamięci Narodowej.

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji ze spotkania

 

                                                            SOBÓR SOFIJSKI W KIJOWIE

Sobór Mądrości Bożej Sobór Sofijski – cerkiew w Kijowie został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Sobór Sofijski nie należy obecnie do żadnej organizacji religijnej i zarządzany jest tylko przez instytucje państwowe. Nie odprawiają się w nim żadne nabożeństwa.

Od maja 2005 r. 13. każdego miesiąca na Sofijskim majdanie „placu”, przed głównym wejściem na teren Soboru Sofijskiego odprawiana jest Modlitwa za Ukrainę. Udział w niej biorą przedstawiciele wszystkich tradycyjnych chrześcijańskich kościołów kraju, modląc się o jedność i przyszłość Ukrainy. Również modlitwy odbywają się w dniu 24 sierpnia – Dniu Niepodległości Ukrainy.

 Soborowi nadano przydomek „matki cerkwi ruskich”.  Budowa Soboru Sofijskiego w Kijowie została zapoczątkowana przez Włodzimierza Wielkiego w 1011 r., a zakończona przez syna Jarosława Mądrego w latach 1017-1018. W Soborze ulokowane zostały pierwsze w Rusi Kijowskiej- szkoła i biblioteka, tutaj też został pochowany w 1054 r. Jarosław Mądry. Sofija Kijowska była także rezydencją metropolitów, a po przeniesieniu ich siedziby na ziemie północno-wschodnie – biskupów kijowskich. Sobór Sofijski w Kijowie, jako ważny ośrodek, był narażony na niebezpieczeństwa. W 1169 r. obrabował go książę włodzimiersko-suzdalski Andrzej Bogolubski, który zrujnował Kijów, żeby przenieść centrum polityczne Rusi na jej północno-wschodnie tereny. Później Sofija Kijowska rujnowana była przez ordy mongolskie. Nie dziwi, więc współczesny widok Soboru Mądrości Bożej w Kijowie ma bardzo mało wspólnego z jego pierwotnym wyglądem.

Współczesnego kształtu sobór nabrał w XVII w., przebudowany w stylu barokowym. W jego wnętrzach zachowały się jednak freski i mozaiki z XI-XII w. – dzieła bizantyjskich i ruskich mistrzów. Z tego okresu pochodzi około 3 000 m2 fresków i 260 m2 mozaik, w których wykorzystano 177 odcieni różnych kolorów, a tło obowiązkowo jest złotym. Większość kostek mozaik ma wielkość 1 cm2, jednak są i mniejsze, o wielkości 0,25 cm2, używane do przedstawiania drobnych detali, na przykład twarzy.

Szczególnie cenne są mozaiki zdobiące centralną kopulę (Chrystus Pantokrator) i główny ołtarz soboru. Prawdziwym arcydziełem jest 6-metrowa mozaika przedstawiająca Matkę Boską modlącą się ze wzniesionymi dłońmi – Oranta. Ścianę, na której znajduje się ta mozaika, nazywają „ścianą niezniszczalną”, ponieważ pozostawała ona całkowicie nienaruszona nawet w najgorszych dla Sofii Kijowskiej czasach.

Na trzech ścianach naprzeciwko ołtarza głównego było malowidło przedstawiające rodzinę księcia Jarosława Mądrego. Do czasów obecnych przetrwał tylko wizerunek księcia. W północnej nawie bocznej soboru znajduje się sarkofag Jarosława Mądrego, ważący około 6 ton. Wykonany jest z białego marmuru i ozdobiony wykutymi na nim krzyżami, greckimi monogramami Chrystusa, motywami roślinnymi i zwierzęcymi.

Sofija Kijowska ma piękny ikonostas z XVIII w. W 1934 r. jego Carskie Wrota, pokryte złotem i srebrem zostały rozmontowane, pocięte na kawałki i roztopione. Ocalałe ich fragmenty zdeponowano w skarbcu Państwowego Funduszu Rezerw Walutowych ZSRR. Na początku XXI w. te wrota zostały odnowione, a w 2008 r. przywrócone na swoje stare miejsce. Wielki wkład w odnowienie Carskich Wrót Sofii Kijowskiej wnieśli polscy konserwatorzy o pracy, których Telewizja Polska nakręciła film dokumentalny „Srebrne Wrota”.

Współczesne wymiary soboru wynoszą: długość – 37 m, szerokość – 55 m, wysokość – 29 m. Budowla posiada dwie kondygnacje i 9 apsyd. Wieńczy ją 19 kopuł, z których 8 posiada starą formę sferyczną, a 11 – barokową-gruszkowatą. Obok soboru w latach 1699-1707 została zbudowana dzwonnica nadbramna, której wysokość obecnie wynosi 76 m. Ze starych jej dzwonów zachował się tylko jeden – „Mazepa”, o wysokości 125 cm i średnicę 155 m. Przez bramę, którą wieńczy dzwonnica, wchodzi się na teren przynależący do soboru. Przykościelny kompleks tworzą także: inne bramy wjazdowe, barokowy XVIII-wieczny refektarz z cerkwią, siedziba metropolity, bursa, celi, konsystorium oraz mieszkalny korpus bracki.

Ceny biletów.

  • wejście na dzwonnice 60UAH, wejście na teren Soboru 50 UAH i 100UAH bilet wstępu do muzeów.

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji